انواع خز کلیدی: وحشی-در مقابل صید خز پرورشی

صنعت خز از دو منبع اصلی برای پوست استفاده می کند که هر کدام دارای ویژگی ها و مقررات متمایز هستند:

خز پرورشی:گونه هایی مانند راسو و روباه عمدتاً در مزارع تخصصی پرورش می یابند. این امکان پرورش کنترل شده را فراهم می کند که منجر به طیف گسترده ای از رنگ های ثابت، پر جنب و جوش و بافت های ابریشمی می شود. کشاورزی تابع قوانین ملی رفاه حیوانات و برنامه های صدور گواهینامه (مانند Furmark®) است که استانداردهایی را برای مسکن، غذا و مراقبت های دامپزشکی الزامی می کند. راسو رایج ترین خز پرورشی است که به دلیل چگالی سبک و دوام آن مورد توجه قرار می گیرد.

خز وحشی-گرفته شده:خزهایی مانند کایوت، بیش‌تر، و راکون معمولاً از طریق برنامه‌های{0}مدیریت حیات‌وحش تحت نظارت دولتی تهیه می‌شوند. در آمریکای شمالی، تله‌گذاران دارای مجوز هستند و باید از روش‌های سخت‌گیرانه به دام انداختن و سهمیه‌های فصلی طراحی‌شده توسط زیست‌شناسان حیات وحش پیروی کنند. این عمل اغلب به عنوان استفاده پایدار از یک منبع طبیعی است که به مدیریت جمعیت حیوانات، جلوگیری از چرای بیش از حد و کاهش شیوع بیماری کمک می کند. خزهای وحشی عموما به دلیل دوام خشن و رنگ طبیعی و خاکی خود شناخته می شوند.